Calergi Residence Apts & Studios: Charming, newly renovated accomodaton ...

ΜΑΝΟΛΗΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

ΑΓΑΠΑ ΟΤΙ ΣΕ ΠΛΗΓΩΣΕ

 

 Έξω λίγα συννεφάκια και η ζέστη του Μάη, η υπόκωφη. Ο ουρανός από πάνω χαμογελούσε αμήχανα.

-Ας μιλήσομε για πολιτιστικά, είπε με ύφος παρακλητικό ο Θωμάς.
-Εσύ τι ακριβώς νομίζεις πως είναι ο πολιτισμός; Ποιος είναι ο ορισμός του;

 Στάθηκε αδύνατο να του χαλάσω το χατίρι!

-Πολιτισμός, Θωμά, θα έλεγα πως είναι το σύνολο των επιτευγμάτων μιας κοινωνίας τα οποία  συναπαρτίζουν τις πολιτισμικές παραδόσεις και εξυπηρετούν την περαιτέρω πρόοδο της ανθρωπότητας. Με την ευρύτερη έννοια του όρου, πολιτισμός είναι ό,τι θετικό έχει δημιουργηθεί από τον άνθρωπο. Περιεχόμενο του πολιτισμού είναι η δημιουργική δραστηριότητα των ανθρώπων και τα εκάστοτε εμπράγματα αποτελέσματα αυτής της δραστηριότητας

-Εσύ από ότι λένε είσαι άνθρωπος του πολιτισμού, έτσι δεν είναι;

-Τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω Θωμά. Θα προτιμούσα όμως να μην χρησιμοποιείς τόσο πολύ τη λέξη «πολιτισμός». Πολυφορεμένη τη βλέπω τη λέξη αυτή τελευταία. Γραφείο πολιτισμού, ακούω από τη μια, σπίτι του πολιτισμού, την άλλη, πλατεία του πολιτισμού πιο πέρα. Βαρύγδουπα και περίπλοκα μου φαίνονται όλα αυτά. Ο υπερτονισμός της έννοιας «πολιτισμός» θα μπορούσε να κινήσει αμφιβολίες για την ουσία και το περιεχόμενο. Ο πολιτισμός είναι αυτονόητος. Δεν νοείται πολιτισμός λόγω «ταμπέλας». Όταν ονοματίζεις με τη λέξη πολιτισμός υπονοείς ότι από πίσω υπάρχει πρόβλημα. Λυπάμαι αλλά αυτή είναι η γνώμη μου.

-Δηλαδή, τι σημαίνει «σπίτι του πολιτισμού»; Δηλαδή, υπονοείς πως ολοτρόγυρα κυκλοφορούν βάρβαροι τους οποίους θα πάρομε μέσα να τους  εκπολιτίσομε; Αλλά αυτό μάλλον απωθεί παρά που προσελκύει το δημότη!  

- Η τάση συγκέντρωσης των πολιτισμικών δυνάμεων γύρω από ένα και μοναδικό πόλο με βρίσκει αντίθετο. Σε μια τέτοια προσπάθεια  θα αντιδράσω κάθετα, δηλαδή με όλες μου τις δυνάμεις. Αυτό ας το γνωρίζει ο καθείς. Εγώ πιστεύω στην πολυφωνία και μέσω της πολυφωνίας να βαδίσομε προς την ποιότητα. Λυπάμαι αλλά αυτή είναι η θέση μου. Αυτή – η πολυφωνία στα πολιτιστικά- είναι η μόνη δημοκρατική θέση. Όλες οι άλλες είναι συγκεντρωτικές, αυταρχικές αντιλήψεις.

-Ούτε και θα έπρεπε, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις να κυριαρχούνται από ξενομανία. Μέτρο και φρένο στους ακριβοπληρωμένους ξένους καλλιτέχνες που προσκαλούνται για το Αναγεννησιακό. Θέλω να ξέρω πόσα ακριβώς χρήματα θα πληρωθεί ο καθένας. Απαιτώ να γνωρίζω. Δηλαδή διαφάνεια, «γκλασνοστ» που λένε και οι Ρώσοι. Εμπιστοσύνη στο ντόπιο δυναμικό, θα αντιπρότεινα εγώ. Πάρε και κανένα παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είν’ και μπαλωμένο.  

 Γλυκιά παραθαλάσσια νύχτα, γλυκιά μουσική σαν τη νύχτα. Μοσχοβολάει Παράδεισος ή κάνω λάθος;

- Ξέχνα τα πολιτιστικά, Θωμά, και πιάσε το φεγγάρι. Το φεγγάρι ανεβαίνει ψηλότερα από τα «πολιτιστικά». Κοίτα το πώς ανεβαίνει σταθερά στον ουρανό λουσμένο στην αγάπη των αγοριών και των κοριτσιών που σφυρίζουν μελωδίες του έρωτα. Ρέθυμνο, μελαγχολική, γλυκιά πολιτεία. Σε κρατώ στην καρδιά μου ακριβό και μονάκριβο. Εσύ από μόνο σου είσαι πολιτισμός, χωρίς μπιχλιμπιδωτά και φτιασίδια. Ρέθυμνο, αγάπα ότι σε πλήγωσε για να μην πληγωθείς πάλι. 

    ΚΑΒΑΦΙΚΑ ΕΠΩΔΥΝΑ

                                             

  Τον έλεγαν Μυρτία. Βγήκε στο δρόμο χαρούμενη διάθεση και ένα ανεξήγητο κέφι. Τραγουδούσε και σφύριζε, «τα ματόκλαδά σου λάμπουν»!

     Ήταν  χαρούμενος γιατί είχε πάρει την απόφασή του: «Θα μείνω πάντα και πεισματικά, ένας μοναχικός καβαλάρης. Ένας μελαγχολικός και μόνος καουμπόη. Ένας αποφασισμένος Λούκυ Λούκ. Γεννήθηκα αυτόνομος και τέτοιος θέλω να παραμείνω».

  Η σκέψη πως ο κύβος ερρίφθη τον πλημμύριζε χαρά. Ένα κύμα θριάμβου τον σκέπαζε πατόκορφα και η μαγεία της ουτοπίας τον είχε συνεπάρει.

 Η σκέψη του, αυτόνομη κι αυτή. «Δεν θα θεωρήσω τίποτα εξ αρχής σαν δεδομένο. Θα τα εξετάζω όλα πρώτα εξονυχιστικά και ύστερα  θα τα υιοθετώ ή θα τ’ απορρίπτω. Γεννήθηκα πεισματάρης….και βάλε! Δεν παρασύρομαι, δεν υποχωρώ, δεν παρακαλώ, δεν παραχωρώ. Δεν μ’ αρέσει το χειροκρότημα. Ούτε το επιζητώ ούτε το προσφέρω μ’ ευκολία σε οποιονδήποτε. Δεν με συγκινεί η γραβάτα της υποκρισίας. Κοιτάζω γύρω. Τα πανεπιστήμια νοσούν, η παιδεία νοσεί, η υγεία νοσεί, η κοινωνία νοσεί, η πολιτική ζωή νοσεί. Πάει τ’ αποφάσισα, θα γίνω γιατρός μήπως και καταφέρω κάτι απ’ όλα αυτά να γιατρέψω …Μην περιμένετε από την πολιτική και από την επιστήμη τίποτε. Μη ματαιοπονείτε, του είχε πει κάποτε κάποιος περατικός, και ο Μυρτίας τον είχε κοιτάξει κατάπληκτος.

 Θα ήθελε να ήταν αγρότης. Να ανασαίνει τον αέρα της ελευθερίας και να πηγαίνει στον Πειραιά να διεκδικεί τα δίκια του. Μα αυτό δεν γίνεται πια.

  Ο Μυρτίας συνέχισε να σκέφτεται: «Νοσεί ακόμη και η γλώσσα μου. Φωνάζω ελληνικά κι δεν μου αποκρίνεται κανένας!»

  Κάποιος που τον λένε κι αυτόν  Οδυσσέα σταυροκοπιέται και μουρμουρίζει: «Μονάχη έννοια  η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου». Στη γλώσσα την ελληνική θα βρεις όχι μόνο τις αδρές έννοιες αλλά και τις πιο λεπτές αποχρώσεις. Άλλο πράγμα είναι η επιθυμία κι άλλο η λαχτάρα. Άλλο η πίκρα κι άλλο το μαράζι. Λεπτομέρειες χωρίς σημασία, θα μου πεις φίλε. Δεν θα προσπαθήσω άλλο να σε πείσω».

  Είπε ο Μυρτίας, Σύρος σπουδαστής στην Αλεξάνδρεια:

  «Δυναμωμένος με θεωρία και μελέτη, εγώ τα πάθη μου δεν θα φοβούμαι σα δειλός. Θα απολαύσω ένα θεαματικό αγώνα ποδοσφαίρου αλλά το πάθος του ποδοσφαίρου δεν θ’ αφήσω να με κυριεύσει ολότελα, αφού άλλωστε γνωρίζω ότι τελικά το σημερινό ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο αθλητική αλλά οικονομική υπόθεση. Θα παρακολουθήσω μια παράσταση, ακόμη κι ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση, αλλά δεν θα εμπιστευθώ τη μόρφωσή μου στην τηλεόραση, με τα πρωινάδικα, τα κουτσομπολιά, τα διάφορα τηλεπαιχνίδια, τα σίριαλ, τα ριάλιτι. Δεν θα πω στο παιδί μου τα υποκριτικά και ανούσια:  «Μάθε, παιδί μου, γράμματα, για να προκόψεις στη ζωή», «φάε τη ζωή σου στα θρανία, για να πάρεις γνώσεις και πτυχία», αλλά τα ρεαλιστικά και ουσιώδη: «μπες, παιδί μου, στα κυκλώματα για να προκόψεις στη ζωή σου».

  Κατάκοπος και απογοητευμένος ο Μυρτίας έπεσε να κοιμηθεί τις πρωινές ώρες. «Ο Θεός θα μ’ ανταμείψει και θα με δικαιώσει», μονολόγησε και βυθίστηκε στον ύπνο του δικαίου.